NOVI SAD. Galerija / Atelje "bossart" predstavlja od 25. aprila do 31. oktobra 2026. akvarele Radula Boškovića (1954). Diplomirao je na Fakultetu za primenjene umetnosti (Beograd), odsek grafika, u klasi profesora Branislava Makeša i grafika knjige kod profesora Bogdana Kršića.
Radi se o umetniku sa izraženim darom, znanjem i iskustvom realističkog slikanja, koje mu kao i najvećim modernistima daje osnovu za različita istraživanja i oplemenjavanje sopstvenog programskog opredeljenja. U postupku analitičkog i sintetičkog diskursa kao osnovnim premisama slikarstva Boškovića, opserviranog u okviru samo dela opusa koji prikazuje izložba akvarela, može se konstatovati da donosi zanimljive inovativne momente na aktuelnoj umeničkoj sceni.
Njemu su savršeno poznate tradicije tehnike i on savršeno vlada tradicionalnim postulatima o slici sačuvanih u memoriji renesansne umetnosti, koji pretpostavljaju lakoću savladavanja studije figure, portreta, žanra, kompozicije i crteža.
Uz apsolutno uvažavanje akvarela, kao odabranog medija i individualne metode oblikovanja u procesu akcije usporenog nanošenja boje na već osušeni sloj i ovremenog akcentovanja apliciranjem papirnog kolaža, kao sublimiranog i nadograđenog medijskog izraza, moguće je u fenomenološkom smislu akceptirati ona mesta u prezentovanom segmentu akvarela u kojima se sustiču tradicionalne i moderne premise likovnog izražavanja, kao recepcije istorijskih stilova u savremenoj umetnosti.
Deo opusa od 28 slika, elaboriranih u vrlo iznijansiranom pristupu akvarel tehnici, prikazi ljudskih figura, aktova, životinja, ptica i rečnih pejzaža, dominantni su sadržaji, koji se u analitičkom idejnom kontekstu mogu tumačiti kao transformacija osnovnog vizualizovanog likovnog znaka u simbolički i alegorijski koncept sa metafizičkom konotacijom. Demonstriran je akcioni proces upotrebe bojenih ploha, sučeljenih polja, kaligrafisanih delova zapisa sa značenjem direktnih čitljivih iskaza, separiranih planova koji se prostorno i vremenski razdvajaju ili preklapaju, uvodeći na taj način posmatrača u sistem drugačije perspektive i kompozicione i pikturalne organizacije ne narušavajući pritom vizuelno jedinstvo realizovanih prizora.
Prikazani su akvarelisani konteksti različitih ikonografskih sadržaja koji interpretiraju i identifikuju tematski diverzitet, simbole, metafore, mitološke i alegorijske slike–predstave.
Zakoni slike u akvarelima se relativizuju igrom planova, kao "narativnih isečaka", postupkom involviranja figura i drugih formi u nadrealni i mitologizirani mizanscen, kao centralnih motiva pri čemu slobodni planovi u neobičnoj dispoziciji omogućuju autoru i slobodnu upotrebu boje i obrade teksture akvarela. Ovakav doživljaj umetničkog čina drugačije i proširene funkcionalnosti pretpostavlja istraživanje čitave istorije moderne kao i njenih formalnih i suštinskih znanja u procesu spajanja sa tradicionalnom estetikom.
U jednom razuđenom tematskom repertoaru proširenih i metaforičnih značenja Bošković, iako insistira na izrazito korektnoj crtačkoj vrednosti figurativnih formi i profanih predmeta, kao tačnom definisanju njihove stvarnosne egzistencije, u misaonom podtekstu semiološkog diskursa, sugeriše na zagonetan način jedan filozofsko-egzistencijalni unutrašnji sadržaj koji se može nazvati "druga obala".
Ovu iskonsku čovekovu egzistencjalnu i duboko emotivnu potrebu da se pređe na "drugu obalu", jer sve čime se ovaj život iskazuje, sve to teži ka drugoj strani, kao krajnjem simboličkom cilju i večnoj želji da se sve poveže i spoji bez deljenja i rastanaka, Bošković je slikarski izrazio čitljivim i realističkim iskazima – simbolikom obala rečnog pejzaža spojenih razvučenom dugom iznad reke, ili usamljenim čamcima u isčekivanju da prevezu nekog na drugu stranu.
U Jungovoj arhetipskoj simbolici prelaz na drugu obalu može imati dvojako značenje – nagon za stvaralaštvom, ali i prelaz iz zemaljskog materijalnog sveta u viši nivo duhovnog postojanja.
Izloženim akvarelima Radule Bošković je još jednom pokazao da moderna umetnost zadržava sve veze sa tradicijom isključujući svaki povratak na staro, ali i potvrđuje da se staro ponovo rađa u modernom.
Mile Ignjatović, istoričar umetnosti
