NOVI SAD. Galerija Prometej predstavlja od 15. do 25. juna 2026. slike Snežane Pečujlija (1955, Zrenjanin). Osnovne akademske studije završila je na Fakultetu Savremenih Umetnosti u Beogradu u klasi profesora dr Saše Filipovića. Znanje o slikarstvu je usavršavala i kod profesora Dragana Zdravkovića, sa istog fakulteta.
Već, na samom početku ovog izlaganja, i uvidom u izložene radove Snežane Pečujlija na ovoj retrospektivnoj izložbi može se zaključiti, s obzirom na njen odnos prema stvarnosti i njenom neprekidnom dijalogu sa umetnošću, da je ona instinktivno osetila da moderno i novo, čijem ostvarenju većina umetnika teži, nisu sinonimi i da ih treba pojmovno odvojiti. To odvajanje u tumačenju učinjeno je s razlogom imajući u vidu činjenicu da je tu težnju ka novom pretvorila u ekspresivnu vizuelnu senzaciju, pri čemu je kod nje uvek nova samo njena ideja, dok je umetnička praksa ostala u tradicionalnim okvirima reafirmisanog i redefinisanog ekspresionizma sa elementima gestualnog slikarstva. Ona svesno preuzima tradicionalne likovne elemente kao alate, koji sada u novoj tematskoj konstelaciji dobijaju drugačiju i originalnu pikturalnu funkcionalnost, što slici daje legitimnost autentičnog umetničkog dela.
Snežana je javnom demonstracijom svoje umetničke strategije stavila na uvid kulturnoj javnosti svoje vrlo lično shvatanje umetničke forme koja istovremeno omogućava i više različitih tumačenja svesnim pomeranjem semantičkog prodora u dubinu slike, što im daje višesmernost i kontinuitet vizuelno-saznajnih iznenađenja. Osobenost ekspresivne deformacije forme na njenim slikama, koju definišu vizuelni elementi, kao što su linija, boja, tekstura i volumen u namerno sirovoj i naizgled nezgrapnoj likovnoj artikulaciji forme u datoj tematskoj strukturi slike - ima važnost drugačijeg vizuelnog jezika. Ta "nežna brutalnost" ili "vešta nezgrapnost" naglašava da unutrašnja idejna struktura u značenjskom smislu ima isti vrednosni ekvivalent kao i objekat koji je stvarni tematski povod slici, što je, uostalom, sadržano u samom nazivu izložbe - Unutrašnje ka spoljašnjem, ali, dodajemo, i obrnuto.
To je njen drugačiji put ka slici, u smislu osobenosti forme slike – predstave i njenog narativno enigmatskog svojstva, kao iskaza sopstvenog i autentičnog živog svedočenja o svetu lične mitologije i formulisanju značenja vizuelnih likovnih simbola zasnovanih na literarnoj osnovi slike.
Pored slikarstva, u osnovi Snežanine metaforičke vokacije i intimnog doživljaja, čiju motivsku određenost čini aktuelna problematika unutrašnje strukture savremenog čoveka, druga velika ljubav, ili možda prva, čini poezija koju i sama stvara. Poezija u Snežaninoj likovnoj akciji, kao nadahnuće svih umetnosti, kako neki misle, i koja je bliža istini i suštini razumevanja života i sveta, predstavlja neiscrpan izvor slikarske inspiracije, uverena da umetnica sve svoje slike uvek nosi u svojim stihovima. Ona, poezija, afirmiše emocije koje su tako bliske umetnicima, a naročito ženama, i koje u senzacijama umetničke transpozicije u vizuelni svet slike, potvrđuju uverljiv način postojećeg mišljenja da je poezija najpribližnija slikarstvu, ali istovremeno i Snežanu sposobnost da komunicira sa publikom posredstvom više različitih medija. Snežana se svojim slikama predstavlja kao umetnica obdarena intelektualnom i kreativnom sposobnošću za realizaciju autentičnih likovnih oblika u kojima se oseća naglašen pristup ideji prožimanja slikarstva i poezije, kao osobenom likovnom sistemu koji čini prodor u nistražene oblasti sopstvene duše, kao i osnovnih elemenata plastičke strukture slike.
Dakle, slikarska panorama stvarnosti Snežane Pečujlije, u čijem tematskom fokusu je žena sa svom svojom kompleksnošću, ima izrazito subjektivno obeležje, pri čemu veoma bogat registar sirovih boja i dekonstrukcija fragmentisanih delova konturne forme deluju kao da je po platnu prosuta lavina naglašeno burnih emocija. Njena slikarska vizuelizacija implicira zapravo umetničku inkarnaciju žene kao predstavnice svog vremena, koja nasuprot pojavne spoljašnjosti zadire duboko u intimni unutrašnji prostor ženskog bića.
Mile Ignjatović, istoričar umetnosti
