BEOGRAD. Galerija Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS) predstavlja od 18. septembra do 3. oktobra 2026. izložbu Mice Poptsisa (1950, Beograd) pod nazivom "Triangl - fonetika prostora". Diplomirao je i magistrirao na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu na vajarskom odseku. Predstavljeni radovi su nastali u periodu 2010 - 2026.
Praporeklo trodimenzionalnosti savremene skulpture utkano je u dublja saznajna iskustva. Stvarani oblici u korelaciji su sa prirodnim procesima koji su deo materijalnog sveta sanjanja i istovremeno posrednog opažanja.
Triangl jezički nadilazi instrument nesklop|jene ivice trougla metalnog cevastog zvuka. Mogući visoki ton prodorne vibracije pruža se daleko više i sonornije. Obuhvaćen je kompletan pojmovni svet fonetske visine ili orkestracije, brujanje, kao i šum koja donosi sva fizička svojstva. Gustina ili zapremina sabijene materije u vizuelnom pružanju otvara posredovane ishode. I napred ka budućnosti kroz evokacije arhe-prošlosti. U skulpturi ona se od nacrta javlja kao otiskivanje od naših poimanja geometrizovanih slika pre svega kvadrata, ali i pravougaonika ili trapeza što odreduju visinu i frekvencijski stabilizuje stvorenu senzaciju.
Izmedu likovnih odrednica, modusi nacrta Mice Poptsisa teže ka asociranju mase iz dvodimenzionalnosti crteža, otiska i fotografije tim vidljivim obroncima okeanskog beskraja. Time se najavljuje svojevrstan spomenik situaciji koji je ukroćen racionalnom zapreminom kakva su takva dela iz ranijih ciklusa u odrednicama naslova ‘Tanker’ ili ‘Bova’. Vizuelizacija prostranstva ima nezaustavljiv pravac spomen mesta śto se doziva u stvaranju trajne materijalnosti tridimenzionalnog raspona u aluminijuma, alubondu, šper ploči kao i krajnjem ishodu u čeliku.
Procesualnost koju umetnik sprovodi svojim likovnim jezikom deo je dugotrajne istraživačke refleksije, i to ne samo od primarnosti trodimenzionalnog mesta koje zauzima civilizacijski jezik skulpture već i avanture ličnog, ali i opšteg prepoznavanja.
Ne radi se samo o prostornim entitetima vezanim za asocirana mesta, sa prostranstvo i nečije prisustvo, za protezanje i zauzimanje konketnih granica, već i tajnim sadržinama analogija. Pod nazivom „Analogije“ ostvarena je ranije i Poptsisova izložbena celina uputa na skrivene strane pružanja prodornosti avangardne umetnosti. U tom domenu, uz svedenost oblika otvorenih struktura u vilšebojnom razmaku geometrije, dela za postavku „Triangl“ nisu ostvarenja data na svoj prvi naizgled sveden minimalistički obrazac. Unutar njegove višedecenjske posvećenosti, dela iz masivnosti kamena pripadaju zamašnim izvođenjima u oblicima drevnosti motiva. Od ranijih skulptura Ktitora do primera sarkofaga, ka prozračnim prekrivanjima oblikovnih polja zahvaćenih kompozicijom, bilo u dve, ili u tri dimenzije.
Svedeni moduli čine vibrantnu fonetsku frekvenciju ostvarujući tako oslobođenje postojanja i to na kojim god geografjama, i pod kakvim god asociranım primerima gravitacionog usuda. Raspon oblika po zidovima i podu celine ‘Triangl’, čine moduli ortogonalnih ivica koji ispovedaju tri jezgra apstraktno datog, all memorijski ukazano pravca doživljene materijalnosti. Nisu postavke prepleta i ulančavanja atrakcija bojenih ivica tek ramovi i predlošci – od drvenih ivica ka čeličnim primerima antropomorfnosti, materijalnog traga senke, višebojnih celina i zamišljane mentalne putanje gravitacionih odnosa. Oni su prenos u prožimanja pojava malih pomeranja: od primarnih vidljivih dubina u snimcima nagoveštene fosilne materije do postojanih upamćenih konstrukcija odnosa ivica i graničnosti. Njih stvaralac emotivno i spiritualno razotkriva iz lične, ali i kolektivne podsvesti. Strukturalno sveden, ali istražen uvid u vibrantnu zvonkost prostora naših opažanja.
Nikola Šuica
