BEOGRAD. Galerija Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS) predstavlja od 3. do 19. decembra 2025. slike Nikole Pešića (1973, Beograd). Diplomirao je slikarstvo i magistrirao vajarstvo na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Završio je postdiplomske studije vajarstva na Državnoj akademiji likovnih umetnosti u Štutgartu. Doktorirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu.
Izložba "Neslične slike" Nikole Pešića predstavlja novije radove nastale iz umetnikovog istraživanja vizuelne višeznačnosti i načina na koji forma može istovremeno da aktivira više semantičkih registara. Njegovi radovi funkcionišu kao otvoreni kodovi čija se značenja premeštaju između filozofskih struktura, naučnih dijagrama i simboličkih sistema, ali se ni u jednom od tih okvira sasvim ne iscrpljuju.
Takva semantička pokretljivost približava njegove radove onome što se u teoriji određuje kao apofatički pristup. "Apofatičko" u ovom kontekstu upućuje na ono što ostaje izvan jezika: na neizrecivo koje se može misliti samo kroz negativno određivanje ili kroz nesličnost predstavljanja. Iako termin potiče iz tradicije negativne teologije (Pseudo-Dionizije
Areopagit, Majster Ekhart), njegovi se efekti prepoznaju i u savremenim teorijama koje se bave granicama jezika i slike (Derida, Liotar), posebno u aspektima koji izmiču pojmovnoj fiksaciji.
Pešićev rad pokreće percepciju kroz stalno klizanje značenja, insistirajući na tome da neobjektna forma, materija i njihov intenzitet postaju primarni nosioci značenja. Unutar aktuelnog automatizovanog režima ekonomizovane pažnje i regulisanih afektivnosti, slikarstvo danas nudi drugačije, delimično oslobađajuće iskustvo gledanja, te Pešićeve slike uspostavljaju afektivni prostor koji je usporen, kontemplativan i nepredvidljiv.
Neslične slike usmeravaju percepciju ka onome što se ne može predstaviti direktno, već ka specifičnom iskustvu: prisustvu koje nema "ni ovaj ni onaj" oblik, izmiče imenovanju i najpreciznije se opisuje kroz ono što nije ili kroz bilo koji (nesličan) oblik. Ovo prisustvo artikulisano je unutar crnog, gotovo apsorbujućeg polja slike iz kojeg oblici izranjaju, lebde ili se kreću duž precizno konstruisanih geometrijskih koordinata. Unutar imerzivne strukture slike, dijalektika svetlog i tamnog, materijalnog i nematerijalnog ne generiše unapred određeno značenje, već uspostavlja vizuelne uslove u kojima se iskustvo nepredstavljivog pojavljuje kao imanentan efekat dela.
