NIŠ. Galerija savremene likovne umetnosti Niš predstavlja u izložbenom prostoru Paviljon u Tvrđavi slike Zorana Graovca (1965, Beograd). Diplomirao je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, magistrirao je u klasi prof. Jovana Sivačkog, a doktorirao u klasi prof. Milutina Dragojevića. Pored slikarstva bavi se i crtežom, skulpturom, mozaikom kao i ručno pravljenim papirom. Izložba može da se pogleda od 20. avgusta do 15. septembra 2026. godine.
Slikarstvo Zorana Graovca je prepoznatljivo po specifičnoj interpretaciji poentilizma i divizionizma, gde se klasična optička sinteza transformiše u savremeni, ritmički i materijalni slikarski jezik.
Ključne odlike njegovog poentilističkog pristupa obuhvataju: potez, optičke vibracije i svetlost, ritmičnost i tekstura kao i spajanje analitičkog i ekspresivnog.
Kada je reč o potezu, Graovac za razliku od striktnog, sitnog i ujednačenog poentilizma Žorža Sera koristi šire, ekspresivnije tačke i mrlje.
Nanoseći čiste pigmente i tonove jedne pored drugih, Graovac postiže snažan osećaj treperenja svetlosti i vazduha. Umesto da na paleti pripremi konačnu nijansu on gradi tkivo pejzaža nanoseći pigment do pigmenta. Gusti pastuozni nanosi boje stvaraju mikro reljef na platnu, tako da slika reaguje na stvarno svetlo u prostoru. Tačka predstavlja glavni noseći element forme i prostora a ne samo za optičko mešanje boje.
Slika se "sastavlja" tek u oku posmatrača pri udaljavanju od platna. Njegova kompozicija pejzaža odlikuje se gustim taktilnim slojem boje (impasto) i ritmičkim ponavljanjem poteza koji strukturišu celokupnu površinu platna. Spajanjem analitičnog i ekspresivnog kroz naučni prilaz boji, kroz ličnu gestualnost na sebi svojstven način, on daje slikama dinamičan i meditativan karakter.
Ovakav tematski okvir oslanja se na klasične slikarske motive, ali ih kroz pointilističku i divizionističku obradu prevodi u savremena vizuelna istraživanja svetlosti, prostora i materijalnosti. Na taj način on akcenat stavlja na vazdušnost i rastvaranje čvrstih oblika kroz treperave mrlje, stvarajući utisak jutarnjeg svetla, sumraka ili odsjaja sunca. Drveće, trava, voda i nebo nisu oštro razgraničeni, njihova granice se stapaju kroz pomenuto optičko mešanje susednih tonova, čime se postiže osećaj konstantnog kretanja i vibracije u prostoru.
